subota, 25. februar, 2017.

Minut ćutanja

Posle brzog sloma jugoslovenske vojske nemačke trupe zauzele su Kragujevac 11. aprila 1941. godine. Sa okupacijom grada prestala je aktivnost Radničkog. U oružanom napadu na železničku stanicu u Kragujevcu izvedenom u noći između 28. i 29. septembra 1941. godine, igralište Radničkog poslužilo je kao baza za ovu akciju. Odmah je usledila naredba nemačke komande da se za 48 časova poruše tribine i ograda oko igrališta. Uprava kluba nije dopustila da okupator to učini, pa su u organizovanoj dobrovoljnoj akciji igrača, uprave i navijača tribine i ograda demontirane i prodate kao građa za 60.000 dinara.

Kao odmazda za događaje koji su se zbili par dana ranije, kako bi se smanjio otpor i zaplašilo stanovništvo, nemački komandant Franc Beme izdao je naredbu da se za jednog ubijenog nemačkog vojnika strelja sto a za ranjenog pedeset ljudi. Direktan povod za streljanje u Kragujevcu bili su nemački gubici u borbama sa četnicima i partizanima na putu Kragujevac-Gornji Milanovac.

U toku teške četvorogodišnje borbe protiv okupatora u masovnom streljanju u Kragujevcu 20. i 21. oktobra 1941. godine i koncentracionim logorima položio je živote veći broj igrača i funkcionera „Radničkog“.

Streljani članovi uprave kluba:

Mihajlo Iveša, Miladin Vukomanović, Borivoje Tričković, Đura Kujović, Sava Nešić, Milan Stefanović, Miloš Ilić – Solunac, Milorad Vlajić.

Streljani igrači:

Jeremija Nikolić, Aleksandar Luković, Dragoslav Adamović, Veljko Ristić, Bogdan Čabrinović, Dragoljub Vulović, Stanoje Damjanović, Borivoje Stanojević.