subota, 25. mart, 2017.

Kvalifikacije za Prvu ligu Jugoslavije

Po završetku Drugog svetskog rata, Fudbalski Savez Jugoslavije donosi odluku o formiranju Prve Savezne lige u kojoj bi učestvovalo 14 ekipa. Neke ekipe, poput FK Partizan Beograd (kao predstavnik Jugoslovenske armije) i FK Poncijana iz Trsta (koja je bila izuzeta od ispadanja, bez obzira na plasman, kao predstavnik Slobodne teritorije Trsta) direktno su učestvovale u prvom posleratnom prvenstvu. Ostali klubovi su učešće morali da izbore kroz prvenstva Saveznih država kao kvalifikacije za ulazak u Prvu Saveznu ligu.

Za uže prvenstvo Srbije plasiralo se šest klubova: „Metalac“ (današnji OFK Beograd) i „Crvena zvezda“ iz Beograda, „Radnički“ Kragujevac, „Borac“ Čačak, „Železničar“ Niš i „Jedinstvo“ iz Smedereva.

Prvenstvo Srbije počelo je 19. Maja 1946. godine i tri prvoplasirana kluba izborila bi ulazak u Prvu Saveznu ligu. Igralo se po jednostrukom bod sistemu. Žreb nije bio naklonjen Radničkom. Od pet utakmica igrao je dve kod kuće (Jedinstvo i Crvena Zvezda) a tri u gostima (Metalac, Železničar i Borac).

Radnički je startovao u Beogradu 19. Maja 1946. godine i u susretu sa Metalcem, prvakom Beograda, igrao nerešeno 1:1. U drugom kolu Radnički je 9. Juna, savladao Železničar u Nišu sa 3:0. Trku za plasman u Saveznu ligu Radnički je izgubio u Kragujevcu, neočekivanim porazom od smederevskog Jedinstva 0:2, kome su ovo bili prvi bodovi. Radničkom je nedostajao i onaj poslednji, odlučujući korak da pređe „granicu snova“. U susretu sa beogradskom Crvenom zvezdom u Kragujevcu 23. Juna, bio mu je potreban samo jedan bod i da se na kraju nađe u elitnom jugoslovenskom društvu. Dogodilo se da je nakon vođstva od 1:0, za samo šest minuta izgubio oba. U izveštaju Politike stoji da je utakmica između Radničkog i Crvene zvezde na igralište kod železničke stanice privukla 7.000 gledalaca. U poslednjoj utakmici, 30. Juna Radnički je pobedio u Čačku Borac sa 4:0.

„Očevidno,“ piše Borba „Srbija danas rasolaže sa četiri tima, koja bi skoro ravnopravno mogla zastupati u ligaškom takmičenju.“ Beznadežna uteha za Radnički koji je propustio životnu šansu, koja mu se dugo neće ukazati.

 

 

 

 

 

 

 

 

Tim iz 1931. godine

Značaj Radničkog posebno raste od 1933. godine. U tom periodu Radnički je imao i veći broj međunarodnih susreta. Među najznačajnije spadaju susreti sa proslavljenim mađarskim timovima, „Nemzetijem“ i „Segedom“, bečkim „Rapidom“, rumunskim „CFR“, „Olimpikom“ iz Marselja i drugim.

Odlazak navijaca iz Beograda 1939. godine

Svi uspesi na sportskom polju došli su kao rezultat sistematskog rada sa igračima, uloženih napora na podizanju podmlatka, zdravih unutrašnjih odnosa u klubu, koji su se zasnivali na drugarstvu, uzajamnosti i velikoj ljubavi prema klubu.

Posle oslobođenja Kragujevca 1944. godine „Radnički“ nastavlja da se brzo razvija u veliko i snažno sportsko društvo. U njemu je ponikao veliki broj vrhunskih sportista i fudbalera, a mi ćemo napomenuti samo imena Ivana Čabrinovića, Zoran Ristića, Vladete Žabarca, Svetozara Gođevca, Đorđa Geruma, Slavoljuba Paunovića, Slobodana Paunovskog, Žarka Olarevića, Milije Ilića, Predraga Spasića, Predraga Đorđevića, Đorđa Rakića…

 

Od svog osnivanja FK „Radnički“ ima mnogobrojne i verne navijače. A koliko su pristalice „Radničkog“ bile privržene klubu pokazuju i specijalno uvedeni „navijački vozovi“ kojima su pratili tim „crvenih“ na svim njegovim važnijim utakmicama u zemlji.

Prvi „navijački voz“ odvezao je 29.jula 1934. godine 600 navijača „Radničkog“ u Beograd na kvalifikacionu utakmicu za državno prvenstvo BASK – Radnički. Utakmica je završena bez golova. Posle Beograda „navijački vozovi“ su postali tradicija, pa su navijači „Radničkog“ putovali na gostovanja u Skoplje, Niš, Sarajevo, Zemun, Novi Sad i druga mesta.